Voices

Op woensdagavond 21 december heeft het koor Voices ‘s avonds een optreden verzorgd voor de gasten in het Hospice.

Er waren op die avond twee gasten in het Hospice waarvoor apart werd gezongen. De gasten genoten er zichtbaar van.

Onder het genot van warme chocolademelk en banketstaaf werd de fijne avond afgesloten.

Hospicegroep De Lelie is de dames van Voices zeer erkentelijk voor deze muzikale, liefdevolle bijdrage! 

Quilt

Hospicegroep De Lelie is een prachtige aanwinst rijker: een quilt, ook wel troostdeken genoemd. Deze wordt op bed gelegd, nadat de laatste zorg aan een overledene is verleend.

Vijf vrijwilligers, te weten Ida Heinen, Henny Schreurs, Dinie Oonk, Gerrie Balk en Willemien Berenschot zijn hier een seizoen lang mee bezig geweest. Twee keer per maand op dinsdagochtend hebben zij hier onder het genot van een kopje koffie hard aan gewerkt.

Dit alles is gedaan bij mevrouw Ineke Esselink van Landgoed Vriezenhuis. Mevrouw Esselink heeft tevens een patchwork winkel.
Mevrouw Gerda Tiggeloven, vrijwilligster aldaar, heeft de vijf dames alle fijne kneepjes van het vak geleerd en heeft zelf ook veel meegeholpen aan het quilt.

Vele uurtjes handwerk zitten erin, en het resultaat is dan ook geweldig!

 

 

 

 

 

 

We zijn mevrouw Ineke Esselink zeer erkentelijk voor alle mogelijkheden die zij geboden heeft en mevrouw Gerda Tiggeloven zeer dankbaar voor de bezielende leiding.

Kerstbijeenkomst Hospicegroep De Lelie

Dinsdag 13 december jl. vond de jaarlijkse Kerstbijeenkomst voor alle vrijwilligers van Hospicegroep De Lelie plaats bij restaurant de Schoppe aan de Meenkmolenweg 13 te Winterswijk. In een prachtige, sfeervol aangeklede zaal werd iedereen warm onthaald. Na een welkom door Joke Verwey hield bestuurslid Frits Schmid een korte toespraak. Vervolgens vertelde Stef Geenen een eigen Kerstverhaal, wat een ieder raakte. Tijdens een heerlijk buffet speelde het Rainbow orkest voor de vrijwilligers verschillende Kerstnummers. Het Rainbow orkest is een band bestaande uit mensen met een verstandelijke beperking. Wat was dit mooi en wat hebben alle medewerkes hier van genoten! Ter afsluiting kreeg een ieder aan het eind van de avond een kop koffie met een petit four aangeboden door bakkerij ter Wheme uit Winterswijk. Op iedere petit four stond het logo van Hospicgroep De Lelie. Geweldig!

 

 

 

Namens alle vrijwilligers willen we iedereen die deze avond mede mogelijk heeft gemaakt nogmaals bedanken.

Kerstversiering

Hospicegroep De Lelie is onlangs aangenaam verrast met een geweldig mooie Kerstversiering voor het hele Hospice! Een dochter van een gast van het Hospice heeft deze mooie versiering geschonken aan het Hospice. Op de foto’s ziet u een impressie van deze sfeervolle aankleding. Ontzettend fijn dat mensen zo’n warm hart toedragen aan het Hospice!

Kerstboom geschonken door Decora

Sierkwekerij DECORA uit Ruurlo heeft dit jaar wederom een kerstboom geschonken aan Hospicegroep De Lelie. Op bijgaande foto plaatst Henk Nijman de kerstboom in de tuin van het Hospice. Inmiddels hangen de lampjes erin en straalt de boom ons tegemoet. Hospicgroep De Lelie dankt DECORA voor deze mooie bijdrage!

Cheque Kringloop Aktief

Op bijgaande foto ontvangt Joke Verheij uit handen van Tim Broshuis van Kringloop Aktief een cheque van 150 euro! In de kringloopwinkel heeft men een actie voor het goede doel gehouden. Bezoekers van de winkel konden hun voorkeur aangeven voor een goed doel. Hospicegroep De Lelie is hierbij uitverkoren. Wij danken Kringloop Aktief en hun bezoekers voor dit mooie gebaar!

Sinterklaas bezoekt Hospicegroep De Lelie!

Op zaterdag 3 december jl. heeft Sinterklaas met drie van zijn Pietermannen een bezoek gebracht aan Hospicegroep De Lelie. De goedheiligman had met zijn 3 Pieterbazen net daarvoor de hockeyclub in Winterswijk bezocht, waarna hij ook even langs het Hospice toog. Iedereen was erg blij met dit bezoek. Dank u Sinterklaasje!

Schenking van de handwerkclub

Elk jaar schenkt de handwerkclub Winterswijk haar opbrengsten aan een goed doel. Dit jaar mochten wij de dames begroeten en maar liefst een schenking van 800 euro ontvangen!

De handwerkclub komt elke donderdag bij elkaar in de Mondriaan te Winterswijk. Al hun gemaakte werkjes worden o.m. verkocht op een stand bij het SKB in Winterswijk.

Wij zijn de dames zeer erkentelijk voor deze bijdrage!

Overhandiging enveloppe door mevrouw Leusink en mevrouw Baak

6 Nieuwe vrijwilligers

Onlangs zijn zes nieuwe vrijwilligers begonnen bij Hospicegroep De Lelie. Bijgaand een foto van de installatie van Mariët Hummelink, Riet Holweg, Willemien Vaags, Henny Oudeampsen, Greet Kok en Marja Spekschoor (in willekeurige volgorde). Ans Reijrink ontbreekt op de foto. Wij heten hen allen van harte welkom en wensen hen veel werkplezier.

Monere bloemdecoraties doneert voor elk bloemstuk

Monere bloemdecoraties uit Winterswijk maakt prachtige bloemstukken voor verschillende gelegenheden. Van ieder bloemstuk wordt €1,- gedoneerd aan Hospicegroep De Lelie, een ontzettend mooi gebaar!

Nieuwe vrijwilligers

Onlangs heeft een aantal vrijwilligers een basiscursus afgerond. Op de foto staan de trotse cursisten met de cursusleiding. Zeven van deze personen gaan vrijwilligerswerk in het Hospice doen, en ook een aantal vrijwilligers gaat thuis bij mensen waken. Het betreft een leuke groep met enthousiaste mensen, waar Hospicegroep de Lelie hopelijk nog lang plezier van mag beleven!

Prachtige stoel geschonken door PCOB

Bij Hospicegroep de Lelie in Winterswijk staat sinds kort een prachtige sta-op stoel. Deze is aangeschaft dankzij een donatie van de PCOB (Protestants Christelijke Ouderen Bond).

Het Hospice is hen zeer erkentelijk hiervoor!

 

Cheque van de Meergaarden

Op 10 juli jl. heeft Hospicegroep de Lelie tijdens een kerkdienst in de Meergaarden een cheque in ontvangst mogen nemen. Op bijgaande foto wordt de cheque uitgereikt.

De Meergaarden is een woonzorgcentrum in Eibergen. Tijdens de kerkdiensten die daar worden gehouden, zijn de collectes een jaar lang bestemd voor Hospicegroep de Lelie.

Een geweldig resultaat waar Hospicegroep de Lelie de Meergaarden zeer erkentelijk voor is!

Santiago de Compostela

Op 1 juli jl. heeft Wim ter Haar, penningmeester van het bestuur van Hospicegroep de Lelie, een cheque in ontvangst mogen nemen uit handen van de heer Vreman en de heer Dunnewold t.w.v. van 2000,- !

In mei en juni hebben Jaap Vreeman uit Winterswijk, Ben Heinsbroek uit Lichtenvoorde en Henk Dunnewold uit Winterswijk een fietstocht gemaakt naar Santiago de Compostela voor Hospicegroep de Lelie. Met dank aan verschillende sponsoren is bovengenoemd bedrag opgehaald, een geweldig resultaat!

Herdenkingsbijeenkomst Hospicegroep De Lelie

Op zondag 17 april jl. is voor de 9e keer de jaarlijkse herdenkingsbijeenkomst van Hospicgroep De Lelie gehouden. De bijeenkomst werd gehouden in kerkelijk centrum de Zonnebrink in Winterswijk. Tijdens de bijeenkomst worden mensen herdacht die het afgelopen jaar in het Hospice zijn overleden. Voor alle gasten wordt een kaars aangestoken en een lelie met een kaart eraan in een vaas gezet waarbij hun naam genoemd wordt. Dit gebeurt door de familie zelf als ze aanwezig zijn en dit willen, anders door een vrijwilliger van Hospicegroep De Lelie.

Tijdens de bijeenkomst, waarbij ca. 60 personen aanwezig waren, worden gedichten gelezen en wordt er naar muziek geluisterd, dit keer o.a. begeleid door de heer Hietkamp op piano. Na de herdenking was er nog gelegenheid om tijdens een drankje wat na te praten.

Hospicegroep De Lelie kijkt terug op een zeer waardevolle middag die erg gewaardeerd wordt door de familieleden van onze gasten.

 

 

Cheque en taart voor Hospicegroep De Lelie

De vrijwilligers van Hospicegroep De Lelie kregen onlangs tijdens hun vrijwilligersbijeenkomst bezoek van Eric en Lianne Slijkhuis van Slijkhuis Interieur Design en Jan-Paul Steggerda van Leolux. Zij brachten niet alleen twee prachtige taarten mee, maar ook nog een cheque van maar liefst € 1.800,-. Die cheque vertegenwoordigt de opbrengst van een stoel, model Pallone, beschikbaar gesteld door Leolux. Dat stoeltje was in opdracht van Eric en Lianne door kunstenaar Sjer Jacobs – bij de cheque-uitreiking door ziekte verhinderd – beschilderd en zo tot een waar kunstobject gemaakt. Tijdens de Design Weken van Slijkhuis Interieur, in september vorig jaar, werd de Pallone geveild. ‘En de opbrengst van die veiling, € 1.800,-, willen we graag schenken aan Hospicegroep De Lelie. Als dankjewel en waardering voor het vele goede werk dat jullie, vrijwilligers doen voor mensen in de laatste levensfase,’ zo sprak Erik Slijkhuis de vrijwilligers toe. Vrijwilligerscoördinator Joke Verweij bedankte het echtpaar Slijkhuis en Jan-Paul Steggerda voor de gulle gaven. ‘We vinden het vooral ook heel bijzonder dat jullie zo heel expliciet hebben aangegeven dat jullie de cheque graag wilden uitreiken op een vrijwilligersavond, omdat jullie de vrijwilligers willen eren. Dank daarvoor, namens alle vrijwilligers, maar ook namens bestuur en coördinatoren’, aldus Joke Verweij, die vervolgens met het aansnijden van de twee prachtige taarten, waarop de afbeelding in suikergoed te zien was van de Pallone, die zoveel geld opbracht.

Marietje Betting 12 1/2 jaar vrijwilliger

Marietje Betting is 12 1/2 jaar vrijwilliger bij Hospicegroep De Lelie. Als dank voor haar inzet is ze hiervoor gehuldigd en in het zonnetje gezet. Op de foto overhandigt Annelies van Teeseling namens het bestuur van Hospicegroep De Lelie een bos bloemen en een beeldje aan Marietje Betting. Wij zijn haar zeer erkentelijk voor haar inzet!

Hospicegroep de Lelie ontvangt cheque van PCOB

Op 23 maart jl. heeft bestuurslid Gosse Visser een cheque in ontvangst mogen nemen van de PCOB (Protestants Christelijke Ouderen Bond). De PCOB heeft door het jaar heen geld ingezameld voor onze Hospicegroep De Lelie. In het najaar heeft Gosse bij de PCOB een lezing gegeven en nu een cheque in ontvangst mogen nemen.

Op bijgaande foto neemt Gosse de cheque ter waarde van € 1856,20 in ontvangst.

Inloopavond vrijwilligers op maandag 28 februari 2011

Hospicegroep De Lelie is op zoek naar vrijwilligers voor zowel de thuiszorg als ook het gastenhuis/het hospice. Op maandag 28 februari is er een inloopavond in Ontmoetingscentrum Betula aan de Hoflaan 3-5 in Borculo. Tussen 19:00 u en 21:00 u is Janny Stronks, coördinator van Hospicegroep De Lelie aanwezig om uw vragen te beantwoorden of om u nadere informatie te geven. Ook zijn er een aantal vrijwilligers aanwezig, waaraan u uw eventuele vragen kunt stellen.

Heeft u op voorhand al vragen, of bent u niet in de gelegenheid om te komen maandag 28 februari a.s., neem dan contact met Janny Stronks, coördinator van Hospicegroep De Lelie via telefoonnummer (0543) 52 11 11.

De tuin ligt er weer kant bij!

Eind januari was de meeste sneeuw verdwenen en werd langzaam duidelijk hoe de tuin de winterse kou doorstaan heeft. Het bedrijf Wenninkhof uit Winterswijk ontfermt zich al jaren geheel vrijblijvend en kostenloos over de tuin om en rond Hospicegroep de Lelie. Ook in januari zijn ze bij ons aan de slag geweest. Op de foto zie je een tuinman van Wenninkhof aan het werk. Dankzij hen, is de tuin van Hospicegroep de Lelie weer seizoensproof, geweldig! Kijk voor meer informatie op www.wenninkhof.nl

Een nieuw likje verf voor de gastenkamers!

In januari zijn de gastenkamers van Hospicegroep de Lelie compleet opgefrist…. Vader en zoon van Hammerman Schilderwerken uit Neede hebben kostenloos de twee gastenkamers van onder tot boven voorzien van een nieuw likje verf. In twee dagen zijn de gastenkamers helemaal opnieuw gesausd. Op bijgaande foto zie je beide heren aan het werk. Alles ziet er weer gelikt uit. Wij zijn hen zeer erkentelijk voor deze mooie bijdrage! Kijk voor meer informatie over dit bedrijf op www.hammerman.nl

Monere Bloemdecoraties doneert aan Hospicegroep de Lelie

Hospicegroep de Lelie heeft een donatie ontvangen t.w.v. 300 euro van Monere Bloemdecoraties uit Winterswijk. Op bijgaande foto ontvangt Frits van Hospicegroep de Lelie uit handen van Monique Stevens de bijbehorende cheque. Monique is eigenaresse van Monere Bloemdecoraties. Naast de éénmalige donatie van 300 euro doneert Monique van elk verkocht bloemstuk 1 euro aan Hospicegroep de Lelie! Een geweldig gebaar! Monere Bloemdecoratie is gevestigd aan de Prunusstraat 26 te Winterswijk.

De bloemstukken en ook geurkaarsjes zijn tevens via de website te bestellen: http://www.monere.nu/

Voices zingt bij Hospicegroep De Lelie

Op donderdag 9 december jl. heeft het kwartet Voices in het Hospice voor de twee aanwezige gasten en de aanwezige vrijwilligers gezongen. De gasten konden aangeven welke liederen ze graag wilden horen. Het was een sfeervol gebeuren wat veel emoties opriep bij iedereen. Voices deed deze bijdrage belangenloos en op eigen verzoek. Het was een zeer bijzondere ervaring voor zowel de aanwezige gasten als de vrijwilligers!

Kijk voor meer informatie ook op : http://www.kwartetvoices.nl/

Feestelijke aankleding voor Hospicegroep de Lelie

Hospicegroep de Lelie is al flink in de kerststemming!

Het bedrijf Zuiver Plantaardig heeft een prachtig boeket geschonken aan Hospicegroep de Lelie. Iedere zaterdag om de week komt Zuiver Plantaardig een boeket brengen in het Hospice. Eventueel doen ze dit vaker, wanneer er bloemen over zijn. Een geweldig gebaar!

Kerstboom

Buiten bij het Hospice is een kerstboom geplaatst. De kerstboom is geschonken door Sierkwekerij Decora uit Ruurlo. Prachtig!

Hospicegroep de Lelie bedankt beide bedrijven voor deze feestelijke bijdrage!

Tiny Appeldoorn vrijwilliger van de maand!

Tiny Appeldoorn, vrijwilliger bij Hospicegroep de Lelie is door het Vrijwilligers Informatiepunt Berkelland uitgeroepen tot vrijwilliger van de maand december!

“Ze is breed inzetbaar zoals het bij de voordracht werd genoemd. Meerdere taken heeft Tiny dan ook bij de terminale zorg Oost Achterhoek. Daar is ze een van de vrijwillige coördinatoren, lid van de PR commissie, werkt ze in de hospice in Winterswijk, en geeft terminale zorg aan huis. Dit laatste is haar eerste keuze en heeft haar prioriteit. Partner, kinderen, mantelzorgers ontlasten door even de wacht over te nemen zodat zij het kunnen volhouden. Niet verwarren met stervensbegeleiding, want dat is niet de taak. Doen wat de familie ook doet. De Thuiszorg blijft in beeld voor alle zorg. De vrijwilligers van de Terminale Zorg ondersteunt de familie zodat de wens van hun geliefde vervuld kan worden: “Thuis blijven, hier in mijn eigen huis, mijn eigen kamer, hier…..wil ik graag sterven”. Door hun ‘er zijn’ geven ze rust en slaap aan degenen die de zorgtaak de volgende dag weer opnemen. Tiny doet dit 1 nacht in de week, anders houdt ze het niet vol. Een nacht van waken, van 11 tot 7 uur waarin ze leest, handwerkt, puzzelt of soms TV kijkt, afhankelijk van de situatie. Tiny ervaart het werk niet als zwaar, maar doet het juist met plezier. Waardevolle nabijheid, vol te houden door gepaste afstand te nemen. Het is bijzonder en fijn om toegelaten te worden in de laatste maanden, weken, dagen van een mensenleven. Ook ontroerend hoe elk gezin, elke familie dit altijd weer doet en zij mag ondersteunen door haar aanwezigheid. Ze werkt in teamverband waarin de situatie en de ervaringen van de nacht aan elkaar worden doorgebeld, zodat er een doorgaande lijn is en ze hun verhaal even aan elkaar kwijt kunnen. De weken dat er geen inzet is vult Tiny gaten op in het Hospice, een andere werkwijze, andere tijden, maar even verrijkend. En daarnaast geeft ze haar tijd in de PR. Er blijven altijd nieuwe vrijwilligers nodig. Zo wordt er in januari 2011 in Berkelland een inloopavond gehouden. Daar is de coördinator aanwezig die informatie kan geven en waar ook een aantal vrijwilligers aanwezig zijn die vragen kunnen beantwoorden. Tiny hoopt dat er meer mensen zijn die uren van hun tijd voor dit mooie werk willen geven. “Je wordt er een rijker mens van”, zegt ze en daarbij sluit ze aan bij een oudoom die eens zei: “De eerste zegen is voor jezelf”. Bron en meer info: http://www.vrijwilligersinformatiepunt-berkelland.nl/

Tip Top!

Op vrijdag 26 november jl. is schoonmaakbedrijf Tip Top uit Winterswijk met zeven man sterk bij het Hospice geweest. Van 10:00 u tot 12:30 u vlogen deze harde werkers als een wervelwind door het Hospice. Binnen buiten, van boven tot onder, alles hebben ze onder handen genomen met een blinkend en glimmend Hospice als resultaat!
Wij zijn hen zeer erkentelijk voor deze schoonmaaksurprise!

Inloopavond vrijwilligers op donderdag 28 oktober 2010

Hospicegroep De Lelie is op zoek naar vrijwilligers voor zowel de thuiszorg als ook het gastenhuis/het hospice.

Op donderdag 28 oktober a.s. is er een inloopavond van Hospicegroep De Lelie in de Oosterkerk, aan de Oosterkerkstraat 1 in Aalten. Tussen 19:30 u en 21:00 u is Janny Stronks, coördinator van Hospicegroep De Lelie aanwezig om uw vragen te beantwoorden of om u nadere informatie te geven over vrijwilligerswerk bij Hospicegroep de Lelie. Ook zijn er een aantal vrijwilligers aanwezig, waaraan u uw eventuele vragen kunt stellen.

Heeft u op voorhand al vragen, of bent u niet in de gelegenheid om te komen donderdag 28 oktober a.s., neem dan contact met Janny Stronks of Joke Verwey, coördinatoren van Hospicegroep De Lelie via telefoonnummer (0543) 52 11 11.

Opbrengst collecte voor Hospicegroep De Lelie

Op 12 september was het Nationale Ziekendag; een dag waarop de Zonnebloem de dialoog tussen zieke en gezonde mensen wil bevorderen. In Dinxperlo wordt ieder jaar op Nationale Ziekendag een kerkdienst georganiseerd door verschillende kerken in samenwerking met de Zonnebloem. Tijdens deze dienst wordt een collecte gehouden waarvan de opbrengst bestemd is voor een goed doel. Dit jaar is Hospicegroep De Lelie aangewezen als goed doel. Op zondag 12 september vond de kerkdienst plaats. Gerrie Balk, vrijwilliger in het Hospice is hierbij aanwezig geweest om vragen na afloop van de viering te beantwoorden. Met de collecte is een bedrag van E 320,- opgehaald voor de Hospicegroep! Afgelopen vrijdag hebben mevrouw Slutter en mevrouw van Loenen het geld van de collecte overhandigd aan Hospicegroep De Lelie. Wij zijn hen zeer erkentelijk voor deze bijdrage!

Winterswijk, september 2010

Schone ramen dankzij Tibo van Hout

Tibo van Hout. Glazenwasser van beroep en afkomstig uit Winterswijk. Sinds anderhalf jaar lapt Tibo drie keer per jaar vrijwillig en kostenloos alle ramen aan de buitenkant van het gebouw van Hospicegroep De Lelie.
Tibo is via een vrijwilliger in contact gekomen met Hospicegroep De Lelie; hij wilde graag belangenloos iets terugdoen voor een organisatie die afhankelijk is van donoren en sponsors. Op bijgaande foto is Tibo ‘in actie’ te zien! Hospicegroep De Lelie is is Tibo zeer erkentelijk voor deze mooie bijdrage!

Winterswijk, september 2010

Cheque GMB voor Hospicegroep De Lelie

Op zaterdag 4 september jl. heeft Gosse Visser namens Hospicegroep De Lelie een cheque in ontvangst mogen nemen van GMB en Rabobank Achterhoek-Oost.
Op zaterdag 4 september jl. heeft Gosse Visser namens Hospicegroep De Lelie een cheque in ontvangst mogen nemen van GMB en Rabobank Achterhoek-Oost. Op 25 juni van dit jaar hebben een aantal medewerkers en klanten van Rabobank Achterhoek-Oost tezamen met een aantal medewerkers van GMB de Mont Ventoux in Frankrijk per fiets beklommen. Het doel van deze actie was om geld in te zamelen voor de volgende vier goede doelen: – Hospice Zutphen – Hospicgroep De Lelie Winterswijk – Stichting Kanjers voor Kanjers – Pieken voor Bolivia Op bijgaande foto is te zien dat Gosse Visser een cheque van € 5.000,- in ontvangst neemt voor Hospicegroep De Lelie. Namens het Hospice te Zutphen kwam Gerard Schuurman de cheque in ontvangst nemen. Vera Hoffman was aanwezig namens stichting Kanjers voor Kanjers en voor Pieken voor Bolivia hebben Jan en Gerry Vermeer de cheque in ontvangst genomen. Winterswijk, 7 september 2010

Studenten verpleegkunde bezoeken Hospicegroep De Lelie

Op 14 juni jl. hebben vier studenten verpleegkunde een bezoek gebracht aan Hospicegroep De Lelie.

Voorafgaand aan dit bezoek heeft Joke Verwey, coördinator van Hospicegroep De Lelie een gastles verzorgd voor deze studenten in het Streekziekenhuis Koningin Beatrix (SKB) te Winterswijk. Joke heeft de studenten onder andere uitgelegd wat een hospice doet en hoe de organisatie in elkaar steekt.

De studenten luisterden aandachtig en stelden veel vragen: o.a. of er wel vrijwilligers genoeg zijn en hoe het is om altijd te zorgen voor mensen in de laatste fase van hun leven.

Na deze gastles hebben de studenten een bezoek gebracht aan het hospice in Winterswijk. De studenten waren onder de indruk van de huiselijke sfeer in het hospice.

Winterswijk, 14 juni 2010

Vrijwilligers Hospicegroep De Lelie in het zonnetje gezet

Op 26 mei jl. zijn de vrijwilligers van Hospicegroep De Lelie uit Winterswijk in het zonnetje gezet. Deze verwendag wordt jaarlijks door het bestuur aangeboden aan alle vrijwilligers als blijk van waardering voor alles wat de vrijwilligers doen voor de Hospicegroep. Tot de dag zelf blijft het voor iedereen een verrassing wat er die dag gaat gebeuren! Dit jaar werden de bijna 50 vrijwilligers om 13:30 uur ontvangen bij Centrum Goud in Eibergen met koffie en thee. Voor het middagprogramma kon men zich inschrijven voor twee workshops. Men kon kiezen uit bloemschikken, tekenen en schilderen, biodanza, dream-time ligconcert en wandelen met volle aandacht. Alle workshops vielen in de smaak. Menigeen was erg creactief met bloemen of schilderen en anderen genoten met volle teugen van het dreamtime ligconcert. Ook biodanza werd als zeer bijzonder ervaren. Tussen de workshops door kreeg men weer een lekker drankje met een heerlijke bonbon. Rond kwart over vijf toog het gezelschap richting Mallumse molen waar verdiend genoten werd van een heerlijk buffet (zie foto). Rond acht uur ging iedereen voldaan naar huis.

Cheque voor Vrienden van Estinea en Hospicegroep De Lelie

Van zondag 17 januari tot en met zaterdag 23 januari jl. vond de Arctic Challenge plaats. Jonnie en William Slotboom van Slotboom Steenhouwers en Willy Ebbers en Willem Lich van Elan Dak en Wand namen plaats in hun auto’s om deel te nemen aan deze tocht waarmee ze Scandinavië hebben doorkruist en extreme omstandigheden zijn tegengekomen.

Dag en nacht heeft men soms doorgereden, vaak onder omstandigheden met veel sneeuw, zeer gladde wegen en temperaturen van ver onder de nul. Het ging niet alleen om snelheid, maar ook om behendigheid, goed navigeren en anticiperen op het juiste moment. Na ruim 7000 kilometer te hebben gereden, is de equipe van Vrienden van Estinea uiteindelijk op de 28e plaats geëindigd en de equipe van Hospicegroep De Lelie op de 53e plaats. En dat allemaal voor het goede doel, namelijk Stichting Vrienden van Estinea en Hospicegroep De Lelie.

Stichting Vrienden van Estinea en Hospicegroep De Lelie
Jonnie en William hebben voor dit goede doel gekozen, omdat zij een warm hart toedragen aan Estinea. Een plek waar de zoon van William al enkele jaren met veel plezier woont en wordt begeleid door enthousiaste medewerkers. Beide heren hebben een goede indruk van de stichting gekregen die tot doel heeft de cliënten van Estinea direct of indirect te ondersteunen bij activiteiten op het gebied van recreatie, ontspanning, educatie en het algemeen welzijn. Stichting Vrienden van Estinea spant zich in om middelen en mogelijkheden te creëren, te organiseren, te verwerven en/of te beheren ter verbetering van de kwaliteit van leven van cliënten van Estinea. Willy Ebbers heeft gekozen voor Hospicegroep De Lelie, omdat hij van dichtbij mee heeft gemaakt wat de vrijwilligers allemaal doen om het de mensen die nog maar kort te leven hebben het zo goed mogelijk naar de zin te maken. De vrijwilligers van Hospicegroep De Lelie bieden hulp in de thuissituatie en werken met veel inzet mee om deze periode voor alle betrokkenen zoveel mogelijk te verlichten.

Chequeoverdracht
Op 24 april jl. werd in de gezellige en ongedwongen sfeer van café De Domme Aanleg de hele rit nog eens uitgebreid doorgenomen en overhandigden de heren Slotboom, Ebbers en Lich een cheque ter waarde van € 9.500,00 aan Stichting Vrienden van Estinea en Hospicegroep De Lelie. De heer Bax (bestuurder Estinea), de heer Timmer (voorzitter Vrienden van Estinea) en de heer Smidt (voorzitter Hospicegroep De Lelie) namen de cheque onder luid applaus in ontvangst en dankten de heren voor hun inzet.

Kijk voor meer informatie op http://delelie-arctic-challenge.nl

Onderlinge Glasverzekering Aalten schenkt E 7420,- aan Hospicegroep De Lelie

In 1918 werd de Onderlinge Glasverzekering Aalten opgericht als onderdeel van de Vereeniging Aaltense Middenstand. Door diverse maatschappelijke ontwikkelingen en het afnemende aantal verzekerden werd in de ledenvergadering van 21 oktober 2008 besloten de verzekering op te heffen. Na de juridische afwikkeling bleek dat de verzekering nog een eigen vermogen van E 30.000,- had, dat verdeeld kon worden. Op voorstel van het bestuur is door de leden besloten dat dit bedrag besteed wordt aan maatschappelijke doelen in Aalten of doelen waar Aaltenaren nauw bij betrokken zijn. Dit zijn de Stichting Restauratiefonds Oude Helenakerk (en dan met name voor het herstel van de muurschilderingen), Hospicegroep De Lelie in Winterswijk, de Stichting Vrienden Aaltense Musea en de Stichting MondiAalten. Op bijgaande foto neemt Gosse Visser, bestuurslid van Hospicegroep De Lelie de cheque in ontvangst.

Helder beeld van keuzen in laatste levensfase

Blaricum: Wie niet meer beter wordt, kan vanaf 10 oktober op het internet terecht voor 24 praktische filmpjes over de keuzen waar veel mensen in die situatie mee worstelen. Dan wordt in het kader van de Internationale Dag van de Palliatieve zorg het project: Als je niet meer beter wordt’ gepresenteerd. De filmpjes zijn bedoeld om mensen, die in de laatste fase van hun leven zijn, te helpen hun eigen weg te vinden in die verwarrende periode. Bijvoorbeeld in de dilemma’s over al dan niet verder behandelen, het informeren van je naasten en je kinderen, over thuis sterven of toch elders, en over kwesties als euthanasie en de mogelijkheden van palliatieve zorg – de zorg die is bedoeld om het lijden aan het einde van het leven zo veel mogelijk te verlichten. Jaarlijks krijgen zo’n 80.000 mensen in Nederland te horen dat ze niet meer beter zullen worden. Zij staan dan voor die keuzen. ,,Op het internet vind je dan wel van alles over bijvoorbeeld erfenissen of begraven, maar over de keuzen en dilemma’s die vóór die tijd op je af komen is er niets’’, zegt Albert Mullaart, een van de initiatiefnemers. ,,Je merkt dat mensen vooral dingen vertellen over de fase waar ze zelf in zitten’’, zegt Mullaart. ,,We verwachten dat het voor de kijkers hetzelfde zal zijn. Dat mensen toch vooral filmpjes zullen aanklikken over onderwerpen waar zij op dat moment mee worstelen’’. De hoofdpersonen van de filmpjes zijn acht gewone mensen die in de ongewone omstandigheid zijn dat hen de dood is aangezegd. Zij vertellen over wat ze meemaken. ,,Wij hebben er expres voor gekozen ons niet te concentreren op de emoties’’, zegt Mullaart. ,,Emotie tv is er genoeg. In deze filmpjes willen we mensen die ongeneeslijk ziek zijn, door hun lotgenoten laten informeren over wat hen te wachten kan staan.’’ ,,Hoewel het streven is om zoveel mogelijk door de hoofdpersonen zelf te laten vertellen, ontkomen we er niet aan’’ zegt Mullaart ,,om over ingewikkelde onderwerpen deskundigen aan het woord te laten. Bijvoorbeeld over euthanasie, over het idee dat morfine het sterven versnelt, of de angst om te stikken.’’ Het project ‘Als je niet meer beter wordt’ heeft de steun van artsen- en patiëntenorganisaties, van organisaties voor palliatieve zorg, en anderen. Geld kwam van onder meer verzekeraars, fondsen en het ministerie van VWS. ,,Wij opereren onafhankelijk van geldschieters en partners’’, benadrukt Mullaart. De meningen over kwesties rond het levenseinde zijn op z’n zachts gezegd divers. De mensen die het treft moeten wel hun weg kunnen vinden. ,,Wij zeggen niet wat mensen moeten doen, maar laten een aantal van de keuzen zien zoals anderen die hebben gemaakt’’, aldus Mullaart. De filmpjes zijn vanaf 10 oktober te vinden op www.alsjenietmeerbeterwordt.nl, de DVD is te bestellen door € 3,50 over te maken op giro 51 44 060 onder vermelding “dvd” en de postcode en huisnummer.

Palliatieve zorg: rustig naar het einde gaan

Open en eerlijk spreken over de naderende dood. En goede hulp aanbieden zodat patiënt en familie rustig naar het einde kunnen gaan. Dat is wat ongeneeslijk zieken nodig hebben, meent prof. Kris Vissers, hoogleraar Palliatieve Zorg in het Nijmeegse Radboudziekenhuis.

Een patiënt krijgt de diagnose ‘ ongeneeslijk ziek’. „ Dat is het moment waarop je moet gaan spreken over de dood”, zegt prof. Kris Vissers. „ Ongeacht hoe lang iemand nog te leven heeft. Je moet dan al zeggen: ‘ Ga eens praten met de notaris, de pastoor en de bank. Zit niet te wachten op de dood maar regel de dingen’. Dat geeft rust aan de patiënt en aan de familie.” Veel te vaak komt het volgens Vissers voor dat bij het sterven wordt gezegd: hij of zij heeft een mooi leven gehad en heeft de zaken netjes kunnen afwerken. „ En dan toch ontstaat alsnog een crisissituatie, met symptomen die niet goed kunnen worden gehanteerd. Dat gevecht van de stervende blijft altijd op het netvlies van de nabestaanden hangen.” Naar. Maar vooral niet nodig, meent Vissers. Het leveren van goede palliatieve zorg kan die ellende voorkomen. Vissers trad in juni 2006 aan als hoogleraar Palliatieve Zorg in het Universitair Medisch Centrum St Radboud. Hij houdt zich bezig met alle soorten van zorg die het sterfproces zo goed mogelijk willen laten verlopen. Dus niet alleen het beheersen van pijn en het bestrijden van andere symptomen van de ziekte, maar ook het verlichten van psychologische, sociale en spirituele problemen. Volgens – de Belg – Vissers, van huis uit anesthesist, moet er op dit gebied in ons land nog veel gebeuren. „ Nederland heeft jarenlang zo eerlijk en open gediscussieerd over euthanasie dat de discussie over palliatieve zorg erbij is ingeschoten. Eerst is alles geregeld rondom euthanasie, vervolgens kwam palliatieve sedatie ( een methode die ervoor zorgt dat iemand rustig inslaapt, hvb), daarna kwam pas de palliatieve zorg aan bod. Ze zijn in Nederland vergeten goed na te denken over waar het bij ongeneeslijke ziekte precies om gaat.” Wonderlijk, vindt Vissers. Als er één volk is dat goed over de dood kan praten, zijn het de Nederlanders, weet hij uit ervaring. „ Nederland is koploper in eerlijkheid en veel meer klaar voor de dood dan landen als België, Frankrijk of Italië.
Wanneer ik met een ongeneeslijk zieke patiënt open durf te praten en ook zeg wat ik in mijn achterhoofd heb, dan wordt dat hier gewaardeerd. ‘ Eindelijk een dokter die eerlijk met me is en niet vol op genezing inzet’, is de reactie. Patiënten worden daar zelf ook opener van en durven meer te vragen. Mensen appreciëren die eerlijkheid. Het brengt ze tot rust en ze gaan aan de slag.” Palliatieve zorg zit in het behandeltraject nu nog altijd in het ‘ laatste wagonnetje’, stelt Vissers. „ Als er geen ontkomen meer aan is en de dood evident nadert.
Dat wil ik anders zien. De zorg moet uit de terminale hoek.” Veel ongeneeslijk zieken hebben een zwaar medisch traject meegemaakt. Vissers: „ We kunnen van alles. We rekken levens. Mensen met kanker krijgen therapie op therapie. Ze hadden in theorie allang dood moeten zijn, maar overleven. Ze hebben vaak he¬se pijn. Wij moeten de discussie voeren over hoe ver we moeten gaan. En we moeten die mensen vragen: wilt u dit?” Een misverstand is volgens Vissers nog dat ongeneeslijke ziekte op het eind in ons land bijna automatisch uitmondt in euthanasie. „ Slechts 3 procent van alle patiënten sterft door euthanasie. Die andere 97 procent niet. Het is dus heel belangrijk ons de vraag te stellen hoe het er bij die 97 procent aan toe gaat.” Palliatieve Zorg gaat daarom over veel meer dan alleen pijnbestrijding, stelt Vissers: „ Het is ook nodig als mensen niet meer helder zijn, bijvoorbeeld door verkeerdemedicijnen, of als ze enorm misselijk zijn en almaar moeten braken. Er zijn vaak betere middelen, maar er is zo veel aanbod dat bijvoorbeeld huisartsen het niet meer weten omdat ze worden overspoeld door ideeën en visies.” Palliatieve zorg bestrijkt dan ook vele disciplines, in en buiten het ziekenhuis. Vissers: „ Alle soorten van specialisten, van oncoloog tot cardioloog en uroloog, het pijnteam, maar ook huisartsen en mensen van de thuiszorg zouden er mee bezig moeten zijn. Ik werk in een team. Alleen ben ik niets.” Onmisbaar zijn de Integrale Kankercentra met veel kennis over kanker en begeleiding van patiënten. Vissers: „ Zelfs de pastoor of dominee moeten, als ze merken dat iemand het heel moeilijk heeft met de dood, de telefoon kunnen grijpen en met medici overleggen. Dat is nu nog te weinig het geval.”

PALLIATIEVE ZORG
Palliatieve zorg is essentieel bij ongeneeslijke ziekte. De helft van alle ongeneeslijk zieken heeft kanker. De andere helft sterft aan aandoeningen als hart- en longziektes, leverziektes of – wel steeds minder – aan aids. Palliatieve zorg is ook van belang bij overlijden van veel te vroeg geboren kinderen (neonaten).
Informatie: www.palliatief.nl, www.iko.nl (Integraal Kankercentrum Oost)

Bron: Hélène van Beek, De Gelderlander

Ronde Tafel Winterswijk doneert E 3500,- aan Hospicegroep de Lelie

Ronde Tafel Winterswijk doneert E 3500,- aan Hospicegroep de Lelie
De opbrengst van de jaarlijks terugkerende wijnactie van De Ronde Tafel Winterswijk is dit jaar geschonken aan Hospicegroep de Lelie in Winterswijk.

De Ronde Tafel heeft, mede doordat leden dierbaren hebben verloren die bijzonder goed zijn begeleid in het Hospice, dit doel gekozen. Door meer dan 450 dozen wijn te verkopen is een opbrengst van E 3500,- gerealiseerd. De Ronde Tafel, of ook wel genoemd de “Nederlandsche Tafelronde”, is een club met uitsluitend mannelijke leden in de leeftijd van ca. 25 tot 40 jaar. Zij stellen zich ten doel om inzicht te verschaffen in de wijze waarop anderen zich, zowel persoonlijk als in hun beroep, ontplooien. De ronde tafel stimuleert zijn leden bij de ontwikkeling van hun eigen persoonlijkheid.

Op de foto overhandigt Hendrik-Jan Sellink van de Ronde Tafel Winterswijk de cheque aan Gosse Visser, bestuurslid van Hospicegroep de Lelie.

New York New York : of hoe lopen 8 Achterhoekse lopers makkelijk een marathon…

Het is al weer en tijdje geleden, maar woensdagavond 31 oktober vertrokken 8 marathonlopers en 4 enthousiaste supporters c.q. begeleiders via Schiphol naar New York.

De 4 vrouwelijke deelnemers, Cecile van Oenen, Floor Hulshof, Marijke Schuit en Nardy Damkot, zijn rasechte Achterhoekers die hun specifieke streek aan de overkant van de oceaan promoten.
Veel meer lopen zij voor de goede doelen De Hospicegroep De Lelie en Stichting Homeless Child.

Foto: de lopers (m/v) voor aanvang van de Friendship run

De mannen, Herman Hulshof, Rob Rasquin, Cees van Kreij en Nico Nijweide lachen allen hartelijk als hun vooraf gevraagd wordt of zij het gaan winnen van de dames. “Het gaat ons om het uitlopen van deze barre tocht die leidt door 6 wijken van New York en over 5 grote imposante bruggen”. “Winnen doet iedereen die hem uitloopt in zijn eigen tempo!”.
Gemiddeld vallen er toch bij een marathon zo’n 3 tot 5% van deelnemers uit. Een goede voorbereiding is dus enorm van belang en samen liepen ze ter voorbereiding zo’n 20.000 kilometer voornamelijk door de prachtige bossen van Oost Nederland.

Bijkomen en voorbereiden

In New York hadden onze lopers (m/v) 3 dagen om bij te komen van de vlucht en om o.a. de verplichte startnummers op te halen en aan diverse rondleidingen
mee te doen door de imposante stad. Ground Zero, het Vrijheidsbeeld, Broadway, 5th Avene en The Empire State Building werden ondermeer bezocht.

De zaterdagmorgen voorafgaand aan de marathon renden ze met ruim 20.000 lopers van bijna 120 nationaliteiten de Friendship Run over 3 kilometer die startte voor het imposante gebouw van de Verenigde Naties.

Zondag 4 november zaten de lopers om 4.30 uur (’s morgens) al compleet vol met adrenaline. Tot 10.10 uur wachtten ze vervolgens, voordat ze aan de marathon van New York konden beginnen.
Het startschot klonk bij een prachtig herfstzonnetje en het duurt vervolgens nog 12 minuten voordat ze de startlijn passeren met 40.000 andere lopers. Alle lopers dragen een running champion chip die na iedere 5 kilometer de tussentijd registreert. Het thuisfront ontvangt tegelijkertijd per e-mail ook deze tussentijden.
De marathon wordt gelopen over een afstand van 42,195 kilometer of ruim 26,2 mijl. In mijlen lopen gaat wat makkelijker qua denken en zo voelt dat ook daadwerkelijk voor de lopers.

Foto: v.l.n.r. de lopers tijdens de uitreiking: Marijke Schuit, Els van Bergen (Hospice), Cees van Kreij, Joke van Dijk (Hospice), Rob Rasquin, Bas Wiersma (Homeless Child), Nico Nijweide en Nardy Damkot (Herman Hulshof ontbreekt).

High worden

Enorm high worden de lopers van de duizenden aanmoedigingen van 2,2 miljoen toeschouwers langs de kant van de weg. Wel even je voornaam noteren met dikke letters op je loopshirt, waardoor de knotsgekke Amerikanen weten waar ze voor schreeuwen.
The Bronx, toch een van de bekendere en beruchte wijken van New York, stopt tijdens de marathon met het voeren van de bende oorlogen en laat de lopers rustig passeren. “Welcome to the Bronx and You made it so far” roept een negroide man.

Central Park en de finish aldaar
Via 6 wijken en 5 bruggen belandden de lopers in het Central Park waar ze nog zo’n 5 kilometer moeten lopen voordat op Tavern on the Green de finish volgt. De ontlading volgt en alle 8 lopers halen voldaan de finish. De tijden liggen tussen de 4 uur en de 5,5 uur.
Onderweg zien ze de meest vreemde lopers verkleedt als o.a.: een houten vuurtoren, bugs bunny, de Hollandse leeuw inclusief zwiepende staart, Engelse bobby’s die de Amerikaanse collega’s tarten en de big kinnies (inderdaad, vrouwen lopende in een bikini).

Bijzonderheden: Vader en dochter
Herman en Floor Hulshof, respectievelijk vader en dochter lopen elkaar puur per ongeluk en volledig uitgeput tegen het lijf op zo’n 400 meter van de finish. Dit terwijl ze op verschillende tijden en plaatsen startten. Een unicum!

Romantisch
Een licht romantisch detail vinden we in de partners Nico Nijweide en Nardy Damkot. Zij blijven de gehele route bij elkaar en verlenen elkaar op de aanwezige momenten morele steun.

4 uur
Cees van Kreij trainde zich suf van te voren om de marathon binnen de magische 4 uur te eindigen. Aan de finish mistte hij jammer genoeg 58 seconden om zijn doel te behalen.

Uitreiking voorlopige opbrengst
Vrijdag 11 januari jl. werd door de aanwezige lopers een prachtig bedrag overhandigd aan de aanwezige vertegenwoordigers van de goede doelen van de Hospicegroep De Lelie en Homeless Child. Dankbaar namen de vertegenwoordigers van beide stichtingen afzonderlijk een voorlopig bedrag van € 13.100 in ontvangst. Dit bedrag kan nog verder aangroeien door subsidiering.

Sponsoring
Sponsorgelden kunnen nog steeds gestort worden op rekeningnummer 68.92.60.709 t.n.v. Stichting Community Service Rotaryclub Winterswijk onder vermelding van Rotary Runners.

Leden Rotary willen 42.195 euro voor goede doelen bij elkaar lopen

Leden van Rotary Winterswijk lopen de marathons van Enschede, Rotterdam en New York om geld in te zamelen voor hospicegroep De Lelie en stichting Homeless Child. Ze streven naar een bedrag van 42.195 euro.

Een lezing als startpunt voor een actie voor twee goede doelen. Nico Nijweide hield bij de Winterswijkse afdeling van Rotary een enthousiast praatje over het plezier wat je, ook op wat latere leeftijd, kunt hebben in hardlopen. Leden van de serviceclub besloten daarop de hardloopschoenen aan te trekken en zich ook in te zetten voor twee goede doelen: hospicegroep De Lelie, die zich bekommert om terminaal zieke mensen, en stichting Homeless Child, die zich in Honduras inzet voor dakloze kinderen. De ‘ Rotarians’ krijgen van een aantal geldschieters een bedrag per gelopen kilometer, anderen fourneren een afgesproken som. Terwijl de serviceclub in State of Art en Dusseldorp twee hoofdsponsors heeft. Ze willen 42.195 euro bij elkaar lopen.
„ We combineren bewegen met inzet voor maatschappelijk verantwoorde doelen”, zegt Herman Hulshof, directeur van de Lichtenvoordse leerfabriek Hulshof en eveneens ‘ Rotarian’. „ Het is bovendien leuk om met een groep bezig te zijn. Je bent als individu bezig, zet je in voor de Rotary én voor goede doelen.”

Herman Hulshof (links) en Nico Nijweide lopen met andere leden van Rotary Winterswijk drie marathons om geld in te zamelen voor hospicegroep De Lelie en stichting Homeless Child.

De Rotary- leden lopen zondag in Enschede hun eerste marathon. Om goed voorbereid aan de start te komen, hebben ze de afgelopen weken in de omgeving van Winterswijk de nodige trainingskilometers gemaakt. „ Nico is geboren in Winterswijk en fungeert als onze coach. Het is net alsof je op excursie bent”, zegt Hulshof. „ Nico komt uit een agrarische familie en weet veel van de omgeving vanwege zijn werk als financieel coach.” „ En wat ik niet weet, weet Herman wel”, zo vult Nijweide aan.
„Hij is goed op de hoogte met zaken die het waterschap aangaan.” Hulshof heeft er in ieder geval veel plezier in. Hij was een enthousiast hockeyer totdat een beschadigde knieschijf roet in het eten gooide.
Na een noodgedwongen pauze ging Hulshof twee maanden geleden hardlopen. „ Ik heb bijna m’n oude conditie terug, krijg er echt energie van. Ik ben ook al vijf kilo afgevallen.” Nijweide knikt instemmend. Hij loopt al wat langer hard dan Hulshof, die aanstaande zondag in Enschede zijn eerste marathon afwerkt.„ Je verlegt je grenzen, het is echt een kick.
„ Mensen kunnen ook meer dan ze denken. Iets houdt velen tegen om een marathon te gaan lopen, maar een dergelijke blokkade is meer mentaal dan fysiek.” Rotary Winterswijk is bij hospicegroep De Lelie en stichting Homeless Child terechtgekomen omdat de voorzitters, respectievelijk Frits Schmidt en Charles Duijne, lid zijn van de serviceclub.
Bas Wiersma, de neef van Duijne, is de drijvende kracht achter Homeless Child. „ Hij bekostigt zijn eigen vluchten”, zegt Hulshof. „ Het geld dat hij krijgt, wordt besteed aan de kinderen. Zij worden van straat geplukt en wij bieden hen een opleiding.” Hospicegroep De Lelie begeleidt mensen in de laatste fase van hun leven. „ Zij doen goed werk om niet. Daar willen we graag wat voor doen. Zoiets is belangrijk, want over twintig jaar is de helft van de Nederlanders zestig jaar of ouder. Het hospice heeft nu twee ligplaatsen, terwijl er ruimte voor vier is.”

New York New York

of hoe lopen we ‘gemakkelijk’ een marathon lopen…

Zondagmorgen 4 november 2007 om 05.00 uur (in de morgen): de telefoon gaat in de hotelkamer van The Barclay Intercontinental op 48 th Street 111 East in New York Amerika. Het computertelefoontje dat ons (Nardy en Nico) aanvullend wekt om ons te herinneren dat we vandaag ‘dat ding’ gaan aanvallen.

Samen met Marijke, Ceciel, Floor, Herman, Cees en Rob hebben we dat telefoontje helemaal niet nodig, want het slapen de nacht voor de grote dag doe je toch al bijna niet. Zo ook wij niet.
Onze supporters Pieternel, Monica, Cecile en Jeroen konden zich bijna allemaal nog een keer lekker omdraaien in bed. Cecile zwaaide ons nog even hartelijk uit.
De voorlaatste nacht sliepen we redelijk, terwijl dat onze tweede nacht al was in de grote stad.

Dag van vertrek
Woensdagavond 31 oktober vertrokken we richting Schiphol na het wegbrengen van onze dochters Britt (6) en Fay (4) die geen enkele moeite hadden met ons vertrek voor een periode van 5 nachten. Een raar gevoel bekruipt je in je buik en dan met name bij Nardy: vijf nachten zonder kinderenâ..de langste periode zonder was tot op dat moment 1 nacht…
Erik en Irma, de buren van nummer 10 zijn bijna een week de gastouders en vinden het geweldig dat ze komen logeren. Britt en Fay voelen zich daar goed en dat geeft al weer wat rust voor de spannende dagen.

Tranen
Het traanvocht laat na het afscheid nog even op zich wachten. De ontlading volgt meer, na de nacht in een eenvoudig 70 Euro hotelletje ergens rondom Schiphol. Op de luchthaven zelf, als we de rest van de lopers ontmoeten, ontlaadt de spanning zich en heeft Nardy het moeilijk en komt er van alles boven: kinderen, neerstortenden vliegtuigen, kan ik het wel, ik kan het niet en waar begin ik eigenlijk aan. Gevolgd door ik ga maar helemaal niet..
Tot op een bepaalde hoogte heel herkenbaar voor Nico die zijn 6e marathon tracht uit te lopen. 5 marathons liep hij om tot een wel simpel inzicht te kunnen komen: Het gaat makkelijk (met respect). De marathon staat bekend als een enorm zware tocht waarbij 30 tot 35 kilometer relatief goed zijn te lopen en waarna vervolgens de aanslag plaatsvindt op spieren, knieen, heupen en enkels. Als iedereen maar sterk blijft geloven dat het enorm moeilijk is, dan zal dat ook wel zo blijven.
Nico begon deze voorbereiding anders en had als motto: het gaat makkelijk, maar met respect voor de afstand! Nico en Nardy liepen ruim 10 weken lang veelal gezamenlijk op en renden 4 maal in de week door vele buurtschappen van Winterswijk voor de goede doelen De Hospicegroep De Lelie en Stichting Homeless Child.

Lange afstandslopen
De zondagen in deze periode gebruikten ze voor de lange afstandsloop die iedere keer minimaal een halve marathon groot was. 2,5 tot een maximum van 4,5 uur werd er op zo’n zondag afgelegd. Compleet gek!? Nee, hoor, het lichaam kan dit relatief makkelijk aan en met het juiste respect en basistraining vooraf verleg je je grenzen. Een doel koppelen aan het lopen vergemakkelijkt het trainen.
Het lopen als een vast onderdeel zien van je levenswijze lijkt ons nog beter. Het houd je fit en maakt allerhande van stofjes vrij in je lichaam. De stofjes die we honderden jaren terug vanzelf aanmaakten met ons zoek- en jachtpatroon naar eten. In New York liep de oudste man met een leeftijd van 86 jaar en een vrouw van 85 jaar de marathon beiden uit. De vrouw deed er met haar eindtijd van afgerond 5,5 uur bijna 2 uur sneller over dan haar mannelijke 80+er.

1 November
Donderdagmorgen 1 november vliegen we met de KLM in 8 uur tijd zonder jetstream naar Newark de luchthaven bij New York. Complete verkleedpartijen vinden er op de luchthaven bij de controle plaats en vooral de schoenen en de handbagage worden zorgvuldig gescand op alles waar maar een potentiele bom van gemaakt kan worden. Mandarijnen en bananen komen Amerika niet in zo ondervinden we aan den lijve en mogen deze producten achterlaten.
We gaan met een hele rits Nederlanders in bussen naar ons hotel dat in de nabijheid van Broadway en Fith avenue centraal gelegen is. Onze bus racet als eerste de goede kant op en zet ons na een uur rijden af in een straat die is omgeven met wolkenkrabbers. Ons hotel met 13 verdiepingen is daar nog steeds een van de kleinere gebouwen
De andere bus met een ingehuurde buschauffeur van elders mist een afslag en komt bijna 3 uur later aan.

Startnummers halen
S’Avonds kunnen we tot 19 uur onze rugnummers halen in het expo centre. Een reusachtig gebouw waar we een hele tijd in de rijs staan om de paperassen op te halen. Geen nummer geen run!
Herman vertelt over zijn heldendaad: hij redde 2 oude dametjes die achterover vielen van een roltrap en dreigden met hun blonde haren vast te raken in de happende roltrap. Herman houdt van blond en kaapte de dames op tijd weg. Zijn meniscus had niet op deze redding gerekend en liet van zich merken. Het gevolg was een hinkende Herman waarvan een ieder dacht die man hoort in het Roessingh thuis om te revalideren. Een blonde meegereisde fysiotherapeute had magische handen en met wat wondertape kon Herman toch starten.

De terugtocht van het expo centre naar het hotel gebeurde met een witte stretche limousine van een meter of 12 lang.

Vrijdag
Vrijdag was onze vrije dag en we kozen voor een hop on hop off tour door de stad. Met een dubbeldekker crossen langs de belangrijkste bezienswaardigheden van de stad. Zo geeft het volgende plaatje weer waar eens de Twin Towers stonden, nu slechts een groot gat resteerde. Zie de foto hiernaast.
Ook hier kon je volgens dreigende waarschuwingsborden direct gefouilleerd worden.

 

Het vrijheidsbeeld

 

en het Rockefeller Centre waren twee andere fraaie momenten om wat plaatjes te schieten. Nardy staat op deze foto voor een, op de top van het Rockefeller centre, gemonteerde veiligheidsglasplaat die zicht biedt op het Empire State building (ja, ja die toren uit de film King Kong) en zuid Manhattan. Er is geen sprake van een ondergaande zon in het water, maar enkel het flitslicht.

De overige lopers verkenden op hun eigen manier de stad, waarbij er een zelfs een vliegtuigje regelde om gezamenlijk al vast het parcours te verkennen, maar dan vanuit de lucht.

 

Zaterdag, 1 dag voor de loop
Zaterdagmorgenvroeg liepen we de Friendship run met zo’n man of 20.000 al vast en van alle nationaliteiten voorzien. Het startpunt ligt voor het gebouw van de Verenigde Naties. De natuurlijke spanning liep verder op.

 

Zondag 4 november zaten we dus met onze 8 hardlopers om 4.30 uur (’s morgens) al compleet vol met adrenaline. Nog even wachten folks.. Nog even betekende dan wel tot 10.10 uur, voordat het startschot zou klinken voor de New York marathon. Met de bus moesten we voor 7 uur de immens grote Verrezano brug over, omdat na dit tijdstip de hele brug gesloten werd voor al het verkeer en enkel de marathonlopers zou toelaten.

Amerikanen staan toch wel bekend om hun organisatietalent. Bijna 40.000 tot over hun oren gemotiveerde lopers op het startpunt krijgen van de marathon der marathons is en blijft een enorme klus. De kleding die je na de finish weer wilt terughebben moet je eerst van te voren afgeven bij een van de tientallen UPS busjes. Daar ging het mis met de bekende bottleneck: te veel mensen door een nauwe toegang die ook nog weer eens via dezelfde gang terug moesten. Een verbeterpunt voor het volgende jaar.

Het startschot klinkt en het duurt vervolgens nog 12 minuten voordat we de startlijn passeren. Alle lopers hebben een running champion chip die iedere 5 kilometer registreert wat de tussentijd is als je over registratiematten loopt. Het thuisfront ontvangt tegelijkertijd per e-mail ook de tussentijden. Nico heeft veel tijd en energie voor het maken van Jan de Bont foto’s en filmpjes met zijn mobiele telefoon en stuurt veel beelden door. In Nederland is het 6 uur later op de dag.

De marathon wordt gelopen over een afstand van 42,195 kilometer of ruim 26,2 mijl. In mijlen lopen gaat wat makkelijker qua denken en zo voelt dat ook daadwerkelijk..

Tot 25 kilometer lopen gaat het makkelijk waarna de eerste hamerslag wordt uitgedeeld en we enkele minuten rustig wandelen en wat eten en drinken om bij te komen.

High worden
Enorm high wordt Nico van de honderden aanmoedigingen van 2,2 miljoen toeschouwers langs de kant van de weg. Zo veel energie ontvang je niet vaak op een enkele dag is zijn gedachte. Wel even je voornaam noteren met dikke letters op je loopshirt, waardoor de knotsgekke Amerikanen weten waar ze voor schreeuwen.
The Bronx, toch een van de bekendere en beruchte wijken van New York stopt tijdens de marathon met het voeren van de bende oorlogen en laat de lopers rustig passeren. Welcome to the Bronx and You made it so far roept een eche negroide man.

Een diep respect gaat uit naar de Achilles lopers. Dat zijn de lopers die blinde! Marathonlopers (nog meer respect!!) begeleiden naar de eindstreep. Verder zien we ook nog de rolstoelers die ook nog mee mogen in het respect.

 

Central Park en de finish aldaar
Na nog 2 rustpauzes onderweg belandden we via 6 wijken en 5 bruggen in het Central Park waar we nog zo’n 5 kilometer moeten lopen voordat op Tavern on the Green de finish volgt.

Heerlijk die brandende pijn in de benen die door de toeschouwers weg geschreeuwd wordt. Ook het denken aan mensen die in een Hospice liggen of bijvoorbeeld aan een goede bekende die net z’n vrouw heeft verloeren na een noodlottig ongeval, kan je enorm laten relativeren. Kom op niet zeuren en doorlopen. Je kunt het en hop er komt vanzelf weer wat energie vrij uit je kleine rechterteen.
Zo lopen we rond half vijf ’s middags over de finish en ervaren een enorme overwinning op onszelf en voelen ons onoverwinnelijk…..

 

Genoeg eten en drinken
Nardy blijkt toch wat te weinig gedronken en gegeten te hebben onderweg en trekt wit weg. Blijven wandelen, lopen en doorgaan is het advies. Nardy wil enkel zitten en liggen op de grond. Mooi niet dus. De medaille om de nek maakt enorm veel goed, alhoewel Nardy er bijna geen oog voor heeft de eerste paar uur.
De kleren ophalen bij de bussen en vervolgens lopen terug naar het hotel….lopen? Jawel lopen omdat er veel wegen zijn afgezet en er geen doorkomen aan is. Sommige lopers huren een tuk tuk (fietstaxi) en betalen voor een klein ritje $ 70.

 

We lopen al met al er nog ruim 5 kilometer bij om thuis te komen, maar laten ons daarvoor nog even lekker op de foto zetten
We zien de achterhoedelopers nog steeds zwoegen door het Central Park en die zijn er dan toch al ruim 7 uur mee bezig. .
Een ieder van onze 8 lopers redt het de eindstreep te halen wat als een unieke prestatie genoemd mag worden. Ze finishen tussen net iets boven de 4 uur tot binnen de 5,5 uur.
Hulde voor de helden!..

Onderweg zien we de meest vreemde lopers verkleedt als o.a.: een houten vuurtoren, bugs bunny, de Hollandse leeuw inclusief zwiepende staart, Engelse bobby’s die de Amerikaanse collega’s tarten en de big kinnies (inderdaad, vrouwen lopende in een bikini).

 

Een bad na zo’n prachtige helse tocht is een genot om iedere keer naar uit te kijken. De Nederlandse hockey dames gebruiken echter na een interland een ijskoud ijsbad om de spieren sneller te laten herstellen. Brrrr.

Al snel na de loop is een ieder weer behoorlijk fit en stroomt over van de energie. Iets waar onze energiereus Shell jaloers op zou kunnen zijn.

Thuis
De volgende dag vliegt voorbij en op de luchthaven JFK missen we bijna 2 van onze mensen die per ongeluk een dag te veel boekten en dit aldaar pas merkten. De reis terug verloopt 2 uur sneller door de jetstream, waardoor we binnen 6 uur landden op Schiphol. Even de auto oppikken en naar huis ware het niet dat een van de grotere CO2 uitstoters kuren vertoonde en zijn baas met een lege accu liet staan. De wegenwacht helpt nog beter als een passant ook nog eens de sleutels van dit energieslurpende monster in de auto legt en deze zich zelf afsluit. Hoera en het begint te regenen. Welkom back in Nederland en op naar de volgende uitdaging.

Nardy blijft graag halve marathons lopen en Nico heeft als grote droom nog eens de triathlon te volbrengen voordat het 2018 wordt. De balans tussen gezin, werk, vrije tijd, hobby’s, opleiding, ontwikkeling, en het avontuur is een blijvende uitdaging en het ideaal.

Hartelijk dank voor de support, aanmoedigingen en ondersteuning!

Met hartelijke lopers- en andere groeten

Nardy Damkot en Nico Nijweide

20.000 kilometer lopen voor het goede doel?

Ja inderdaad! want dat is afgerond de afstand die de 8 deelnemers (4 mannen en 4 vrouwen) als voorbereiding in de afgelopen 2 jaar hebben gelopen om zondag 4 november as. de ultieme loop te volbrengen. De plaats van handeling ligt in New York waar om 10.10 uur lokale tijd (16.10 uur Nederlandse tijd) het startschot klinkt voor de marathon der marathons.

Bijna 40.000 deelnemers nemen deel aan deze waanzinnige tocht over de Verrezano Bridge en dwars door wijken als Manhattan, Brooklyn, Harlem en The Bronx om uiteindelijk te finishen in het groene hart van NY Central Park na 42 kilometer en 195 meter.
Enkele dagen daaraan voorafgaand vertrekt het gezelschap vanaf Schiphol om de dinsdag na de loop weer terug te keren.

Voor meer info: http://www.ingnycmarathon.org

Rotary Runners : Rotary is een serviceorganisatie. Dat wil zeggen dat de leden op verschillende manieren hun medemens steunen zonder onderscheid van ras, geloof of politieke overtuigingen. Rotary zet zich in voor vele goede doelen (www.rotary.nl)

Deelnemers
-Marijke Schuit (liep 2 jaar terug al de marathon van Berlijn en ziet het als één groot feest)
-Floor Hulshof (ziet het als een enorme uitdaging om haar grenzen te verleggen bij haar 1e marathon)
-Cecile van Oenen (vriendin van Floor en loopt ook haar 1e marathon)
-Nardy Damkot (wilde wat anders, viel bijna 20 kilo af in 2 jaar tijd en ziet zich graag de tocht makkelijk uitlopen)
-Herman Hulshof (loopt zijn vierde marathon maar mistte helaas wat trainingen)
-Cees van Kreij (zijn 1e marathon en kijkt al reikhalzend uit naar de volgende)
-Rob Rasquin (ook zijn 1e maar vermoedelijk ook zijn laatste: een eenmalige happening voor hem n.a.w.)
-Nico Nijweide (de 6e marathon in 3 jaar en tijd om het even wat rustiger te doen richting de triathlon t.z.t.)

Alle lopers hebben als droom het uitlopen van deze unieke marathon die ook nog eens rechtstreeks uitgezonden gaat worden op de Nederlandse tv. De loop gaat gepaard met zeer veel vals plat, steile bruggen en bijna 2 miljoen dolenthousiaste toeschouwers langs de kant van de weg.
De goede doelen waar de lopers hun zijn de Hospicegroep De Lelie in Winterswijk en Stichting Homeless Child (dakloze kinderen).

Nieuw benefietproject ’Achterhoek Smaak’

Hospicegroep De Lelie krijgt steun van ondernemers

Bredevoort/Doetinchem – Met het project Achterhoek Smaak proberen goudsmid Luci Aversteeg uit Bredevoort en interieurstyliste Anita van Gorkum uit Doetinchem in het najaar kwaliteit en belangeloze hulpvaardigheid uit deze regio samen te brengen. Beide ondernemers willen voortaan elk jaar in de vorm van een benefietavond op diverse plekken in de Achterhoek met hun producten de diverse vormen van smaak laten zien en daaraan een goed doel verbinden. Dat goede doel moet staan voor belangrijk maatschappelijk werk, waarbij de kwaliteit van dat werk op smaak is.

Dit jaar maken Aversteeg en Van Gorkum een rondgang langs diverse gerenommeerde Achterhoeks restaurants. Tijdens speciale diners, waarbij de gasten met hun inschrijving tevens sponsoren zijn, kunnen belangstellenden kennis maken met hun werk en het goede doel. Dat is de zorg van 130 vrijwilligers van de terminale thuiszorg Hospice de Lelie in Winterswijk voor mensen in hun laatste levensfase.

Voor de eerste Achterhoek Smaak met als thema Fashion Design & Dinner werken Aversteeg en Van Gorkum samen met de bekende modeontwerpster Rianne de Witte uit Breda. Tussen de diverse gangen van het menu toont De Witte haar nieuwste kledinglijn, waarbij modellen ook de bijzondere sieraden van Luci Aversteeg dragen. Anita van Gorkum zorgt voor de interieurstyling. Een vertegenwoordiger van Hospice De Lelie komt uitleggen wat terminale thuiszorg betekent voor mensen. Onder het diner maken de gasten met een bijzondere toast kans op een echte diamant en een gratis kleur- en interieuradvies .

“Ook de Achterhoek heeft smaak. Heel veel ondernemers leveren kwalitatief hoogwaardige producten. Dat willen we graag laten zien aan mensen. Goed ondernemerschap is ook omkijken naar de samenleving. Daarom het project Achterhoek Smaak”, legt Luci Aversteeg uit. “We dagen mensen uit kennis te maken met Achterhoeks ondernemerschap. Ook proberen we hen nog meer bewust te maken van het vele onbaatzuchtige werk van anderen”.

“Alle restaurateurs reageerden onmiddellijk enthousiast toen wij hen onze plannen voorlegden. Hun hotel-restaurants staan natuurlijk voor de goede smaak”, vertelt Anita van Gorkum. “Zij serveren tijdens de benefietavond een bijzonder culinair sponsordiner en wij zorgen voor de andere smaak. De restaurateurs nodigen hun gasten uit. Een deel van de omzet staan zij af aan Hospice De Lelie. Ook Drukkerij Ratio uit Doetinchem, Hypotheek Visie Doetinchem reageerden enthousiast en waren bereid de avonden te sponsoren. Jôshua Naarden van Hypotheek Visie Doetinchem presenteert de avonden en doneert 50% van elke afsluitprovisie aan het goede doel. Drukkerij Ratio zorgt geheel belangeloos voor al het drukwerk. We willen natuurlijk zoveel mogelijk geld ophalen voor de vrijwilligers. Het bedrag dat ter beschikking komt, mogen de vrijwilligers naar eigen goeddunken besteden”.
Goudsmid Luci Aversteeg maakt al meer dan twintig jaar unieke sieraden, aangepast aan de persoonlijke smaak van de drager. In haar bekende atelier Elcerlyck in het middeleeuwse vestingstadje Bredevoort presenteert zij regelmatig nieuwe collecties. Aversteeg heeft vele succesvolle exposities in binnen- en buitenland op haar naam staan.

Anita van Gorkum runt sinds 2006 haar gelijknamige kleur- en interieuradviesbureau in Doetinchem. Dit voorjaar werd zij door het Instituut voor Binnenhuisarchitectuur onder leiding van Hans Slim uitgeroepen tot topstyliste vanwege haar smaakvolle projecten. Haar opdrachtgevers zitten door heel Nederland.

Rianne de Witte, in 1994 Cum Laude afgestudeerd aan de Sint Joost Academie, werd onlangs genomineerd voor de Nederlandse Design Prijzen met het ontwerp ‘peace deux pièce’. De eigenzinnige stijl die De Witte kenmerkt laat zich omschrijven als klassiek, minimalistisch en organisch van vorm. Zij opende dit jaar een bijzondere winkel in Breda. De modeontwerpster werkt veel samen met Cora Kemperman.

De visage en de kapsels van de modellen worden verzorgd door Make-up Artist Lisette Bouwknegt van Skin Care Center in Ulft en Epe samen met Peter Wellen die een succesvolle design hairsalon runt in Epe. Bouwknegt volgde de opleiding visagie bij het House of Orange in Amsterdam en de opleiding Skin Care Therapist. Wellen leerden het kappersvak bij Ad Peters in Deventer. Beiden worden regelmatig gevraagd voor televisiewerk en shows in binnen- en buitenland. Voor de Achterhoek Smaak-avonden zorgen zij ook voor de modellen, die het werk van De Witte en Aversteeg showen.

Hospicegroep de Lelie in Winterswijk telt 130 vrijwilligers. Zij verlenen terminale zorg thuis en in de Hospice aan mensen die medisch zijn uitbehandeld en volgens de artsen nog hooguit 3 maanden hebben te leven.
De ondersteuning die de vrijwilligers thuis bieden is kosteloos. Voor het verblijf in het Hospice betaalt men een minimale bijdrage. De hospicegroep werkt met geselecteerde en getrainde vrijwilligers. De praktijk wijst steeds vaker uit dat de vrijwilligers een grote steun zijn voor de mensen die terminaal ziek zijn, hun partners of hun naaste familieleden.

Luci Aversteeg en Anita van Gorkum hopen dat hun nieuwe formule aanslaat. “Achterhoek Smaak moet een jaarlijks terugkerend fenomeen worden. Wij willen de kwaliteit van Achterhoeks ondernemers in een aangename combinatie met een goed doel onder de aandacht brengen van een breed publiek”, aldus Luci Aversteeg.

Voor meer informatie over Achterhoek Smaak, Fashion Design & Dinner en de sponsormogelijkheden kunt u bellen met Anita van Gorkum, 0314-327103 of 06-24972192. Ook kunt u een email sturen naar achterhoeksmaak@gmail.com

Deelnemende restaurants:

18 oktober, De Schatkamer, Bovendorpstraat 7, 7038 CH Zeddam, tel 0314 – 653959.

25 oktober De Beukenhorst, Markt 27, 7101 DA Winterswijk,
tel. 0543 – 52 28 94 (dan heeft Anneke vakantie)

1 november, De Olde Markt, Markt 10, 7121 CS Aalten, tel. 0543- 472951.

8 november, Hotel Avenarius, de Orangerie Dorpsstraat 2, 7261 AW Ruurlo, tel. 0573 – 451122.

15 november, Villa Ruimzicht Hotel -Restaurants – Kunst, Ds van Dijkweg 40, 7001 CV Doetinchem 0314- 320680

Marathonlopers IKGL steunen werk hospice

Ondernemers Herman Hulshof en Nico Nijweide hebben gisteren een cheque van 2500 euro geschonken aan Hospicegroep De Lelie in Winterswijk.

Ze hebben het sponsorgeld als leden van de Industriële Kring Groenlo-Lichtenvoorde onlangs bij elkaar gerend tijdens de marathon van Berlijn, met 31.000 deelnemers de grootste van Europa.
Nijweide en Hulshof gingen over de streep in respectievelijk 4 uur en 26 minuten en 4 uur en 21 minuten.
Ze liepen de marathon in een shirt van de gemeente Oost Gelre. De andere leden van de industriekring ondersteunden de marathonlopers financieel.
De beide lopers gaan door: op 15 april gaan ze naar Frankrijk en op 4 november naar New York.
Hulshof stelt dat de mensen weer moeten gaan beseffen dat de industrie de drager is van de economie en dus van de hele samenleving. Daar is volgens hem wat de klad in gekomen door het wegvallen van oude verbanden en het verschuiven van de industrie van de dorpen naar aparte terreinen.
„We voelden ons in de marathon echt de vertegenwoordigers van de hele gemeenschap”, meende Hulshof gistermorgen. „Een spreekwoord is dat je wereldwijd moet denken en lokaal moet handelen. En dat hebben we gedaan.”
Burgemeester Henk van der Woude bood beide lopers een fles wijn aan.
Voorzitter Frits Schmidt van Hospicegroep De Lelie zei dat deze altijd nog afhankelijk is van giften om de drie beroepskrachten en het pand in Winterswijk te kunnen betalen.
Hospicegroep De Lelie werkt in de regio Oost-Achterhoek met zo’n 120 vrijwilligers. Meestal komen die bij de mensen thuis, maar de opvang van stervenden gebeurt ook in het eigen centrum in de Leliestraat in Winterswijk. Dat gaat binnen afzienbare tijd van twee naar vier bedden om te kunnen voldoen aan de toenemende hulpvraag, zo verklaarde Schmidt.

(bron: De Gelderlander 18 januari 2007)

Aandacht in ’de Gelderlander’ voor Hospicegroep de Lelie

In de krant van 6 februari 2007 besteedt ’de Gelderlander’ met enkele artikelen aandacht aan hospices in het algemeen en aan Hospice ’De Lelie’ in het bijzonder (rubriek Focus Regio). Klik op de link om het hoofdartikel te lezen. U vindt hier ook een link om alle artikelen te lezen.

‘We dachten direct: hier ligt moeder goed’
Het hospice werd voor Dineke Obbink (83) uit Aalten een thuis.
Vanaf het moment dat ze er binnenkwam, met de prognose dat ze nog hooguit drie maanden zou leven, genoot ze van de huiselijkheid en persoonlijke aandacht die ze van de vrijwilligers kreeg. Haar schoondochter blikt terug: ‘Moeder knapte zo op. Ze ging zich weer opmaken’.

door Wilma de Cort

De familie wilde het woord eerst niet in de mond te nemen: hospice. „Alsof we het doodvonnis voor moeder tekenden’, zegt schoondochter Atie Obbink.
Maar toen Dineke Obbink (83) en haar kinderen in hospice De Lelie inWinterswijk kwamen, voelden ze zich meteen prettig.
„We dachten direct: ’hier ligt moeder goed’. Warm, huiselijk, persoonlijk. In haar kamer stond een tv, schemerlamp en lekker relaxfauteuil. Mijn man lag er geregeld te snurken. Wij voelden ons allemaal thuis. Alles werd er met aandacht gedaan. Je zag het al aan de zorg waarmee de bloemetjes in de vazen waren geschikt’, zegt Atie, woonachtig in Nijverdal.
Het aantal hospices in Nederland groeit sterk. Ook verpleeg- en verzorgingshuizen begeven zich steeds meer op de ’ markt’ van het huiselijk sterven. De familie Obbink denkt een jaar na het overlijden van Dineke nog altijd ’met een glimlach’ terug aan de tijd in het hospice.
„Moeder was een paar weken daarvoor met hoge koorts naar het streekziekenhuis Koningin Beatrix inWinterswijk gebracht’, vertelt Atie. „Ze had al een tijd pijn in haar buik. Het bleek eierstokkanker te zijn. Ze wilde nog wel een operatie, maar geen chemokuur erachteraan. Ze zei: ’Ik heb een prachtig leven gehad. Straks voel ik me ziek, verlies ik mijn haren en helpt het?’ Ze overlegde alles met ons, maar uiteindelijk nam ze zelf alle beslissingen’, zegt Atie.
Direct na de operatie, verward en ziek, ging het bergafwaarts met Dineke.
In het ziekenhuis weigerde ze eten en drinken. De arts voorspelde dat Dineke nog hooguit drie maanden zou leven.
Een maatschappelijk werkster opperde om haar naar een hospice te brengen. Zelf wilde ze niet naar het verpleeghuis en ook niet terug naar huis.
Atie: „ Ze woonde midden in het dorp en iedereen die ergens gezellig koffie wilde drinken, wist: dan moet je bij Dineke zijn. Dat vond ze heel leuk, maar ook wel eens een beetje belastend. Ik denk dat ze dacht: als ik terugga naar huis moet ik koffie schenken.’ In de tijd van leven die Dineke Obbink restte, draaiden de rollen om. In het hospice werd zíj gast. „En ze genoot van het verwend worden’, zegt Atie.
Op de eerste dag leunde een vrijwilligster op de bedstang en maakte een praatje. ’U mag aangeven wat u wilt en wij proberen het te regelen’, zei ze. ’ Heeft u misschien zin iets bepaalds te eten?’ Dineke Obbink, die in het ziekenhuis zelfs de sondevoeding eruit trok, dacht niet lang na: ’zelfgemaakte griesmeelpap, kan dat?’ Het kon. ’En bessensap erbij?’, polste Dineke.
Ook geen probleem. ’Misschien dan ook nog wat slagroom?’, besloot Dineke. Atie: „En wij dachten alleen maar aan die arme maag.’ Dineke Obbink knapte zo op in het hospice dat haar vier kinderen een gevoel van gêne bekroop.
Schoondochter Atie: „We dachten: is ze hier wel op de goede plek?
Op een zeker moment besloten we een rondgang langs bejaardenhuizen te maken. Maar op het hospice zeiden ze dat gasten vaker tijdelijk opknappen. Door de aandacht die ze krijgen. Moeder ging zich weer opmaken, liet de kapper komen en ze vroeg naar haar tekenspulletjes, al heeft ze die uiteindelijk niet meer gebruikt.’ Begin 2006 verslechterde Dineke Obbinks’ toestand onverwacht snel. Ze had nog een mooie kerst en jaarwisseling in het hospice.
Atie: „ Je kon als familie niet alleen logeren in het hospice, maar tegen een kleine vergoeding ook blijven eten of er zelf iets koken. Met de kerst is de hele familie in het hospice geweest. We hebben zelf gedekt en eten meegenomen. De houding van de vrijwilligers is zo prettig: ze houden alles op afstand in de gaten, dringen zich niet op, maar zorgen wel voor je.’ Nadat Dineke op 23 januari 2006 was overleden en gekist, werd ze door een poort van vrijwilligers met brandende kaarsen in hun handen uit het hospice gedragen.
Vandaar keerde ze voor het eerst weer terug naar haar huis in Aalten, waar ze werd opgebaard.
Vrienden, familie en dorpelingen kwamen er voor het laatst op de koffie. „Voor ons was het zo ook fijn’, zegt Atie. „We hadden moeder toch nog even thuis.’

VTZ Oost Gelderland in het nieuws

De Federatie Vrijwilligers Terminale Thuiszorg Oost Gelderland staat centraal in een speciale bijlage van de weekkrant Achterhoek Nieuws. Klik op onderstaande link om deze VTZ krant te bekijken. VTZ-krant-maart-2007

Bericht van de Marathon lopers

Nico Nijweide vertelt over zijn Marathon beleving…
En een foto impressie van de Marathon in Enschede
Circa 9 maanden geleden, het lijkt wel een bevallingsperiode… startten we onze “operatie” Rotary Runners met een simpele lezing voor onze leden van de serviceclub. In eerste instantie hadden we al snel 9 enthousiaste leden bij elkaar die wilden lopen voor het goede doel De Hospicegroep De Lelie en Stichting Homeless Child. Enorm goede doelen.
9 leden incl. partners, waarvan 3 dames die kozen voor de kwart-, de halve- of de hele marathon in Enschede.
Regelmatig liepen we onze ronden door het prachtige buitengebied van Winterswijk, Lochem en Lievelde. De afstanden varieerden van circa 10 km tot een kleine 35 km als voorbereiding op de helse marathon (exact 42,195 km).
Het menselijk lichaam blijkt volgens onderzoek na enige training zo’n 30 km gemakkelijke te kunnen hardlopen. De laatste 10 km van de totale 42 km zijn de meest vervelende. Het lichaam vraagt je om te stoppen… maar je moet verder… en je verlegt je grens.
Wind, prachtige sneeuwlandschappen, hagel, regen en het meest de zonneschijn in de vroege ochtend maken het lopen tot iets fascinerend en afwisselends om te doen. Een aangeboden ontbijt als verrassing na de voorbereidingsloop geeft iets extra’s.
Zondag 23 april 2006 verzamelden we ons met de aanwezige leden en betrokkenen in Enschede rond 10 uur. Zo’n 5 uur later had een ieder zijn loop er op zitten.
Een grote kick en nog meer uitgestraald enthousiasme geven aan dat we verder gaan richting april 2007 te Rotterdam waar de volgende loopt plaatsvindt. Een jaar zit er tussen om meer leden van de club er bij te betrekken en ook te laten lopen voor het goede doel (en zichzelf!). We laten ons sponsoren per groep per gelopen kilometer door bedrijven en particulieren.
Begin november 2007 volgt onze 3e loop in New York. Hiervoor hebben zich thans 1 dame en 5 heren opgegeven.